Op mijn zesde begon de aarde onder mijn voeten te schuiven, en op mijn dertiende koos ik de weg naar buiten. Vanaf dat moment leefde ik in beweging veel altijd schakelen, survival modus.
Maar in dat voortdurende wisselen van plekken en gezichten leerde ik iets bijzonders: hoe vindingrijk een mens kan worden. Hoe creativiteit ontstaat in nood. Hoe sociale antennes zich scherpen als je telkens opnieuw moet landen. Wat ooit overleven was, groeide langzaam uit tot verwondering: hoe werkt dit wonderlijke lichaam? Hoe spreken hormonen en emoties met elkaar? Hoe draagt ons brein ons door het donker?
Stap voor stap leerde ik de taal van mijn innerlijke stem. Het samenspel van hart en hoofd, de zachte wijsheid van gevoel. Ik ging van horeca naar kappersstoel, van zorg naar avontuur, en overal herkende ik hetzelfde: mijn ware kracht lag niet in het werk zelf, maar in de ontmoeting. In de mens voor me. In de kern die altijd liefde bleek te zijn.
Zo werd donnasselflove geboren. Niet als luxe, maar als adem. Niet als etiket, maar als herinnering: dat liefde onze oorsprong is, en zelfliefde de sleutel om terug te keren naar wie we werkelijk zijn.
Wat ik wil doorgeven? Dat je vleugels er al zijn, ook als je ze nog niet kunt zien. Want liefde is niet buiten ons te vinden, maar ontspringt als een bron in onszelf. Ze stroomt zoals water een weg vindt door steen, zacht maar onstuitbaar. Ze bloeit zoals de lente na elke winter terugkeert, telkens opnieuw, ongeacht hoe koud de nacht is geweest.
Zelfliefde is die terugkeer: thuiskomen in je eigen hart.
Misschien is dat de mooiste reis die er bestaat leren vliegen met vleugels die er altijd al waren, gedragen door dezelfde kracht die de sterren hun licht laat schijnen.
Dat wilde ik gewoon even zeggen..
DIKKE KNUFFEL DONNA.
Add comment
Comments