Sommige verhalen laten je niet los nadat je de laatste bladzijde hebt omgeslagen.

Niet omdat ze perfect eindigen, maar omdat je jezelf erin herkent.

In het meisje dat te vroeg sterk moest zijn.
In de vrouw die bleef geven tot ze zichzelf niet meer kon voelen.
In het verlangen om eindelijk thuis te komen, niet bij iemand anders, maar in jezelf.

Jarenlang droeg ik mijn verleden met mij mee in losse beelden: kamers waarin ik stil probeerde te blijven, huizen die tijdelijk thuis moesten heten, plastic matrassen, gesloten deuren, verhuizingen en relaties waarin ik dacht dat liefde betekende dat ik nóg meer moest geven, nóg langer moest blijven en mezelf nóg iets kleiner moest maken.

Ik dacht dat ik alles achter mij moest laten om verder te kunnen.

Maar misschien werkt heling niet zo.

Misschien hoef je jouw verleden niet uit te wissen. Misschien moet je het aankijken, er woorden aan geven en uiteindelijk besluiten:

Dit is wat mij is overkomen, maar dit is niet alles wat ik ben.

Daarom schreef ik mijn boek:

Donna’s Aluna

De ster was ik

Een autobiografische roman over trauma, liefde, overleven, veerkracht en de lange weg terug naar jezelf.

Dit is geen verhaal waarin pijn mooier wordt gemaakt dan zij was. Sommige gebeurtenissen hadden nooit mogen plaatsvinden. Geen enkel kind hoeft eerst gebroken te worden om later krachtig te mogen zijn. Trauma is geen cadeau en verdriet is geen spirituele opdracht.

Het goud zat niet in wat mij werd aangedaan.

Het goud ontstond toen ik besloot dat mijn beschadiging niet mijn bestemming hoefde te worden.

Wat gebeurt er wanneer niemand je komt redden?

In mijn verhaal verschijnt Donna: een mysterieuze vrouw in een witte jurk, soms als een stem, soms als warmte en soms als een heldere ster aan de hemel.

Als kind keek ik naar haar alsof zij buiten mij bestond.

Een beschermengel.
Een vrouw uit een parallel universum.
Een hogere versie van mezelf die nog wist waarom ik naar de aarde was gekomen.

Pas veel later begreep ik wat zij mij al die tijd probeerde te laten zien:

De ster waarnaar ik keek, was ik.

Donna kwam mij niet redden.

Zij herinnerde mij aan het deel van mezelf dat nooit volledig verdwenen was. Mijn intuïtie. Mijn hogere zelf. Mijn verbinding met de Source. Het licht dat bleef bestaan, zelfs op de momenten waarop ik het zelf niet meer kon zien.

Dit boek is voor jou wanneer…

Je jezelf ooit bent kwijtgeraakt terwijl je iemand anders probeerde vast te houden.

Je liefde hebt verward met controle, wachten, vergeven of jezelf wegcijferen.

Je vaak sterk bent voor iedereen, maar niet meer weet hoe je zacht voor jezelf moet zijn.

Je bang bent dat je te intens, te beschadigd of te ingewikkeld bent om werkelijk geliefd te worden.

Of wanneer je diep vanbinnen voelt dat er meer in jou leeft dan het verhaal dat tot nu toe over jou is geschreven.

Misschien herken je niet iedere gebeurtenis uit mijn leven.

Maar misschien herken je wel de stilte.

De schaamte.

Het verlangen om gekozen te worden.

De neiging om jouw glas leeg te schenken zodat iemand anders zich vol kan voelen.

En misschien stel jij jezelf soms dezelfde vraag die ik jarenlang met mij meedroeg:

Wie ben ik wanneer ik stop met overleven?

Een verhaal dat je niet onberoerd laat

In Donna’s Aluna — De ster was ik neem ik je mee door opvanghuizen, verlies, liefde, geweld, vriendschap, reizen, spiritualiteit en de onverwachte mensen die mij lieten zien dat veiligheid werkelijk bestaat.

Je leest over de momenten waarop ik vluchtte.

Maar ook over de momenten waarop ik terugkeerde.

Over de verkeerde mensen bij wie ik liefde zocht.

En over de mensen die mij leerden dat echte liefde niet vastgrijpt, kleineert of bezit, maar ruimte geeft.

Dit boek gaat over vallen, maar vooral over de vraag wat je doet wanneer je weer opstaat.

Blijf je leven vanuit alles wat anderen jou hebben aangedaan?

Of besluit je zelf wie je vanaf nu wilt worden?

Waarom ik dit verhaal deel

Niet om te laten zien hoeveel ik heb overleefd.

Niet om pijn met elkaar te vergelijken.

En zeker niet om te zeggen dat je alles alleen kunt oplossen wanneer je maar positief genoeg denkt.

Ik deel mijn verhaal omdat één eerlijk verhaal een deur kan openen.

Soms lees je de ervaring van iemand anders en vind je eindelijk woorden voor iets waar jij zelf jarenlang geen taal voor had. Soms ontdek je dat jouw reacties niet betekenen dat er iets mis met jou is, maar dat jouw lichaam heeft geprobeerd je te beschermen.

En soms heb je maar één zin nodig om te beseffen:

Ik mag een ander leven kiezen.

Misschien wordt dit boek die zin voor jou.

Dit is pas het begin

De reis na dit verhaal bracht mij naar filosofie, psychologie, spiritualiteit, mijn blog en een community van vrouwen die niet samenkomen om elkaar te redden, maar om elkaar te herinneren.

Herinneren dat zelfliefde niet alleen bestaat uit kaarsen, affirmaties en mooie woorden.

Soms is zelfliefde:

niet teruggaan;

een grens stellen;

hulp zoeken;

rust nemen;

stoppen met uitleggen;

en eindelijk geloven dat jouw dromen ook ruimte mogen innemen.

Donna’s Aluna — De ster was ik is voor iedereen die voelt dat haar verleden zwaar is geweest, maar weigert te geloven dat dit het einde van haar verhaal moet zijn.

Voor iedereen die zichzelf ergens onderweg is kwijtgeraakt.

Voor iedereen die klaar is om terug te keren.

Niet naar wie je vroeger was.

Maar naar wie je altijd al bent geweest.

Het licht waarnaar je zoekt, heeft nooit alleen buiten jou bestaan.

De ster was jij.

Donna’s Aluna — De ster was ik verschijnt binnenkort. Blijf mij volgen voor de onthulling van de kaft, fragmenten uit het boek en het moment waarop het verkrijgbaar wordt.