Hoeveel van jouw leven voelt nog als jóúw leven?
Hallo mooi mens, bijzonder mens,
Wat blijft het bijzonder hoe wij mensen onszelf leren kennen. We doen ervaringen op, veranderen van richting en ontdekken onderweg wat bij ons past. Met de jaren begrijp je misschien beter waarom sommige dingen je raken en waar je blij van wordt. Tegelijkertijd ontstaan er nieuwe vragen. Over wie je bent, wat je wilt en hoe je jouw leven wilt inrichten.
En dan zijn er de verwachtingen. Alles wat je op een bepaalde leeftijd bereikt zou moeten hebben. Ben je later, dan vraag je je af of je achterloopt. Heb je vroeg al veel opgebouwd, dan vraagt iemand zich af of je wel tijd hebt gehad om jezelf te ontdekken. Zo lijkt er altijd iets te zijn waarop we ons leven kunnen afkeuren.
Ik vraag me af hoeveel ruimte er overblijft om je eigen weg te bewandelen als je voortdurend bezig bent met hoe die weg eruit zou moeten zien. Het leven biedt zoveel richtingen. Welke keuzes maak jij, en waarom? Wat betekenen ze voor de jaren die voor je liggen? En hoe geef je daarin ruimte aan wat jij belangrijk vindt?
Jezelf leren kennen vraagt ook dat je je eigen antwoorden durft te onderzoeken.
Die gedachte is al eeuwen oud. In Plato’s Apologie benadrukt Socrates het belang van het onderzoeken van jezelf en je overtuigingen. Dat raakt voor mij aan de verbinding met jezelf: durven stilstaan bij wat je gelooft en waarom je doet wat je doet. Misschien ontdek je dat een droom echt van jou is. Misschien merk je dat je hem onderweg van iemand anders hebt overgenomen. Ook dat inzicht mag er zijn.
Wanneer ik denk aan de essentie van mens zijn, zie ik het beeld van een alchemist voor me. Iemand die nieuwsgierig onderzoekt en ontdekt wat er kan veranderen. Zo kunnen we ook naar onszelf kijken: ervaringen doorvoelen, leren, helen en delen wat we onderweg begrijpen. Je verwonderen over het leven, zelfs terwijl je nog zoekt. Hoe zou het voelen om daar meer tijd voor te nemen?
Zijn in 2026 voelt soms alsof je iets groots moet zijn. Influencer worden. Bekend zijn. Iemand naar wie anderen opkijken. Zelfs persoonlijke groei kan dan voelen als iets waarin je moet uitblinken. Bijna alsof we allemaal de held van een indrukwekkend verhaal moeten worden.
En hé, ik zie heel graag helden. Mensen die de wereld bewust mooier maken. Iemand die aandachtig luistert, een ander iets gunt of zorgzaam omgaat met de natuur. Daar word ik blij van. Ik verlang naar meer van die verbinding, waarin we van onszelf leren houden en elkaar met zachtheid benaderen. Waarin we ook eerlijk kunnen kijken naar onze jaloezie, zonder die op een ander af te reageren.
Ook in de psychologie krijgen zulke menselijke behoeften aandacht. De zelfdeterminatietheorie beschrijft drie basisbehoeften die belangrijk zijn voor ons welzijn: autonomie, het gevoel dat je achter je eigen keuzes staat; competentie, ervaren dat je iets kunt en kunt leren; en verbondenheid, je betrokken en gezien voelen in relaties met anderen. Voor mij maakt dat de vraag heel concreet: hoeveel plek krijgen deze behoeften eigenlijk in het leven dat we zo druk aan het opbouwen zijn?
Tussen alles wat we willen worden, hebben we ook tijd nodig om te voelen hoe het met ons gaat.
Soms lijkt het alsof we zo hard vooruitrennen dat we nauwelijks merken wat we nodig hebben. Ik denk aan mensen die vastlopen of met een burn-out thuiszitten. Aan hoeveel steun en ruimte zij verdienen om te herstellen. Ik gun ons een omgeving waarin we eerder mogen zeggen dat het veel is, waarin rust ruimte krijgt en iemand werkelijk luistert naar het antwoord op de vraag: hoe gaat het met je?
Daarom verlang ik naar de basics. Naar verbinding met onszelf, met elkaar en met de natuur. Even naar buiten, de wind voelen en opmerken wat er om je heen leeft. Een moment waarin je aandacht ergens mag blijven, zonder alweer door te hoeven naar het volgende.
Onderzoek naar natuur laat zien waarom dat een waardevolle plek kan krijgen. In een klein experiment uit 2015 met 38 gezonde deelnemers rapporteerden mensen na een natuurwandeling van negentig minuten minder piekeren. Bij de groep die door een stedelijke omgeving wandelde, werd die afname niet gevonden. Voor mij is dat een mooie aanleiding om buiten zijn serieuzer te nemen in ons dagelijks leven.
De natuur brengt me ook bij verwondering. Bij het besef dat er zoveel bestaat waar wij deel van zijn, zonder dat we het allemaal hoeven te begrijpen. Voor mij hoort daar de verbinding met God, de Schepper, bij. Ruimte voelen voor iets groters dan jezelf, en daarin ook de liefde voor het kleine terugvinden.
Ik geloof dat we hier zijn om onszelf te ontdekken, ons met onze omgeving te verbinden en liefde in haar puurste vorm te delen. Dat mag zichtbaar worden in gewone momenten. Je telefoon wegleggen tijdens een gesprek. Eerlijk uitspreken wat je voelt. Hulp durven vragen. Met aandacht omgaan met de plek waar je leeft.
Wat zou het mooi zijn als we de volgende generaties dit vaker meegeven. Naast alles wat ze kunnen bereiken, ook ruimte om te ontdekken wie ze zijn. Leren luisteren naar zichzelf, zorgen voor een ander en verwonderd blijven over de wereld. Ik zou willen dat ze voelen hoeveel waarde er zit in een leven dat bij hen past.
Voor mij zit daar de grootste rijkdom: verbonden leven, van binnenuit.
Ik wil daar meer in investeren. In de basics, in echt contact en in de moed om mezelf te blijven onderzoeken. Ik geloof dat we de wereld daarmee op een heel eenvoudige manier mooier kunnen maken.
Zullen we daar de nieuwe trend van maken?
Doe je mee?
Liefs,
Donna
Create Your Own Website With JouwWeb