De energie die in mij leeft.
Er was een moment waarop ik besefte…
dat wat ik zocht buiten mezelf, al die tijd al in mij leefde.
Niet als een gedachte.
Niet als iets wat ik kon uitleggen.
Maar als een gevoel.
Een energie.
Ik dacht altijd dat seksuele energie iets was wat ontstond tussen twee mensen.
Iets wat je deelt.
Iets wat aangewakkerd wordt door aanraking, door verbinding, door verlangen naar de ander.
Maar hoe meer ik begon te voelen…
hoe meer ik ontdekte dat dit niet het hele verhaal was.
Sterker nog het was nog maar het begin.
Er leeft iets in mij.
Soms voel ik het als een zachte warmte in mijn onderbuik.
Soms als een tinteling die zich langzaam verspreidt door mijn lichaam.
En soms… als een golf van leven die me ineens overspoelt, zonder duidelijke reden.
En het bijzondere is:
ik heb daar niemand anders voor nodig.
In het begin vond ik dat verwarrend.
Want wat doe je met energie die er “gewoon is”?
Zonder doel. Zonder richting. Zonder dat je het kunt plaatsen?
Mijn eerste reactie was om het ergens op te richten.
Op iemand. Op een gedachte. Op een verlangen buiten mezelf.
Maar telkens als ik dat deed…
raakte ik iets kwijt.
Alsof de energie mijn lichaam verliet,
in plaats van dat het mij voedde.
Tot ik stil bleef.
Echt stil.
Niet wegging van wat ik voelde.
Niet probeerde het te verklaren.
Niet probeerde het op te lossen.
Maar bleef.
En daar…
in dat blijven…
begon ik iets te begrijpen.
Deze energie is leven.
Het is de eerste vonk.
Dezelfde energie die creatie mogelijk maakt.
Die verlangen laat ontstaan.
Die je laat voelen dat je bestaat — niet alleen mentaal, maar in elke vezel van je lichaam.
Het is geen toeval.
Het is geen bijproduct.
Het is de kern.
Ik begon te merken dat wanneer ik deze energie niet onderdrukte,
maar ook niet meteen “weggaf”…
ze begon te bewegen.
Van mijn bekken waar het rauw en puur voelt
naar mijn buik waar het kracht wordt
naar mijn hart waar het zachter wordt
naar mijn keel waar het zich wil uiten
naar iets hogers waar het verandert in een diep weten
Alsof mijn lichaam een taal spreekt
die ik nooit eerder echt had willen leren.
En ergens, tussen dat voelen en dat begrijpen,
kwam er ook een stuk waarheid binnen dat niet altijd makkelijk was.
Ik had deze energie vaak verward met liefde.
Ik had haar naar buiten gebracht.
Gegeven.
Geprobeerd te laten landen bij iemand anders.
In de hoop dat het daar beantwoord zou worden.
Maar wat ik eigenlijk deed…
was mezelf leeggeven.
Niet omdat ik zwak was.
Maar omdat ik niet wist dat deze energie van mij was om te dragen.
Ik begon het verschil te voelen tussen mijn vrouwelijke en mannelijke energie.
Mijn vrouwelijke energie…
is alles wat stroomt.
Ze voelt.
Ze opent.
Ze verbindt.
Ze wil zich overgeven aan het moment.
Maar zonder bedding…
zonder iets dat haar draagt…
kan ze zichzelf verliezen in die stroming.
En toen ontdekte ik iets nieuws.
Mijn mannelijke energie.
Niet buiten mij.
Maar in mij.
De energie die aanwezig blijft.
Die niet weggaat bij intensiteit.
Die grenzen houdt.
Die zegt: blijf hier… dit is van jou
Voor het eerst voelde ik wat het betekent
om mezelf te dragen in wat ik voel.
Om niet weg te gaan.
Niet te vluchten.
Niet te projecteren.
Maar te blijven bij de energie in mijn lichaam.
En daar gebeurde iets wat ik bijna niet kan uitleggen…
maar wel kan voelen.
Een vorm van geluk.
Niet luid.
Niet afhankelijk van iets buiten mij.
Maar diep.
Stil.
Rijk.
Alsof mijn lichaam tot leven kwam op een manier die ik vergeten was.
Alsof elke cel me iets wilde vertellen.
Wat ik nu begin te begrijpen en nog elke dag aan het onderzoeken ben
is dat deze energie trainbaar is.
Niet in de zin van controle.
Maar in de zin van bewustzijn.
Hoe meer ik aanwezig ben in mijn lichaam…
hoe meer ik voel.
Hoe meer ik voel…
hoe meer deze energie stroomt.
En hoe meer het stroomt…
hoe rijker het leven voelt.
De wetenschap zegt dat wanneer je echt in je lichaam zakt,
je zenuwstelsel verandert.
Dat je ontspant.
Dat je hormonen verschuiven.
Dat je meer verbinding ervaart.
Maar wat ik voel, gaat nog een laag dieper.
Het is niet alleen rust.
Het is levendigheid.
Een ongekende rijkdom.
Niet in wat ik heb.
Maar in wat ik voel.
Ik ben nog onderweg.
Nog lerende.
Nog ontdekkende.
Maar ik ben dankbaar.
Echt dankbaar…
dat ik mezelf weer leer voelen
zonder bang te zijn voor de intensiteit van mijn eigen energie.
Misschien is dat wel waar self love echt begint.
Niet in wat je tegen jezelf zegt…
maar in wat je durft te voelen.
En misschien…
is seksuele energie nooit bedoeld geweest
om alleen gedeeld te worden met een ander.
Maar eerst…
om jou thuis te brengen bij jezelf. 🌹
DIKKE KNUFFEL DONNA.