Hey love,
Ik heb weer een verhaal voor je.
Laatst stond ik te wachten vóór mijn pilatesles begon. Gewoon daar, in de ruimte, een paar minuten voordat we zouden starten. En terwijl ik om me heen keek, viel het me ineens op.
Iedereen zat in z’n telefoon. Niet één of twee mensen. Nee. Bijna allemaal.
Hoofden gebogen. Blikken naar beneden. Duimen die razendsnel over schermen gleden.
En ik stond daar… een beetje verbaasd. We waren letterlijk samen in één ruimte. Voor een groepsles. Met echte mensen. Echte energie. Echte aanwezigheid. En toch voelde het alsof iedereen ergens anders was.
Het was bijna komisch. Alsof het minder ongemakkelijk is om je in je scherm te verschuilen dan om iemand naast je even aan te kijken. Een glimlach. Een “hé, heb jij deze les al vaker gedaan?”
Is dit het nieuwe normaal? Ontwijkende blikken. Snelle scrolls.
Alsof écht contact spannender is dan een lege tijdlijn. En eerlijk? Ik moest mezelf inhouden om niet te lachen. Niet omdat het grappig is maar omdat het zó absurd voelt. Hoe zijn we hier beland? Is het echt zo lastig geworden om zonder afleiding een gesprek te beginnen? Gewoon puur. Nuchter. Mens tot mens.
Het lijkt soms alsof we vastzitten in een patroon dat zo normaal is geworden dat niemand het nog doorheeft. En dat… vind ik bizar.
Waar ik wél voor leef. Echte verbinding. Die momenten zonder poespas. Zonder masker.
Gewoon jij. Gewoon ik. Aanwezig. De afgelopen weken ben ik bewust gaan opletten hoeveel mensen écht in verbinding staan met hun omgeving. Niet alleen fysiek aanwezig zijn maar bewust. Kijken. Voelen. Reageren.
Het aantal? Schrikwekkend laag. Soms lijken mensen sociaal ongemakkelijk. Of misschien zijn we gewoon ontwend geraakt aan spontaniteit.
Maar weet je wat mooi is? Ik heb de afgelopen weken prachtige gesprekken gehad met totaal onbekende mensen. Vooral ouderen.
Bij de Zara stond ik in de rij en raakte ik in gesprek met twee dames van rond de zestig. We spraken over het leven, over bijzondere momenten, over hoe snel alles gaat tegenwoordig. Hun ogen twinkelden. “Wat bijzonder, zo’n leuk gesprek,” zeiden ze. In een telefoonwinkel eindigde een spontaan gesprek zelfs in een warme knuffel.
Waarom? Omdat ik geen haast had. Omdat ik niet in mijn telefoon dook. Omdat ik aanwezig was.
De oudere vrouw in de telefoonwinkel vertelde dat ze de puurheid van vroeger mist. De dames bij Zara zeiden dat zulke gesprekken bijna niet meer voorkomen zeker niet met de jongere generatie. En ergens begrijp ik het. Er hangt een soort ongemak in de lucht tijdens echte sociale momenten. Alsof we verleerd zijn hoe het moet. Alsof een scherm veiliger voelt dan een blik.
Maar stel je eens voor…Dat we onze telefoon in de rij gewoon even in onze zak laten. Dat we iemand aankijken. Dat we een random glimlach geven.
Een klein compliment. Je hebt geen idee wat iemand doormaakt.
Ik heb gevoeld hoe een simpele opmerking iemands dag kan maken. Hoe iemand oplicht wanneer die zich gezien voelt. Soms is het alleen maar: “Wat een mooie jas heb je.” Of: “Succes vandaag.” Dat kan niet op tegen scrollen.
Mijn missie is simpel: bewustwording en liefde verspreiden. En misschien begint dat wel hier.
Met bewust zijn van je omgeving.
Geef elkaar licht.
Geef elkaar liefde.
En je zult merken dat die drempel steeds kleiner wordt.
De wereld heeft dit nodig.
De wereld heeft jóu nodig.
En eerlijk… geef toe. Het is toch een beetje bizar hoeveel mensen vastgeplakt zitten aan hun telefoon?
Dus wat denk je?
Gaan wij de eerste trendsetters zijn die dit veranderen?
Let’s go. 💛
